Dziennikarstwo i beletrystyka
herb "Prus"
Za debiut prasowy Aleksandra Głowackiego uważa się zamieszczony w 22. numerze pozytywistycznego czasopisma "Opiekun domowy" z 29 maja 1872 roku towar społeczny Nasze grzechy. Tego samego roku w czasopiśmie "Niwa" opublikowany został jego pierwszy towar popularnonaukowy O elektryczności. Na łamach "Opiekuna domowego" w 1872 roku ukazywały się także felietony Głowackiego Listy ze starego obozu, które skryba po kiedyś pierwszy podpisał pseudonimem Bolesław Prus. Aleksander Głowacki postanowił jak iż wtedy stosować prawdziwego nazwiska do podpisywania jeno poważnych artykułów.
Głowacki rozpoczął także współpracę z satyrycznymi pismami "Mucha" (od 1873 roku) i "Kolce" (od 1874 roku), na obiekt których pisał prześmiewcze Szkice społeczne i liczne humoreski (najbardziej znane z nich owo Kłopoty babuni oraz To i owo). Także w "Niwie" ukazywał się jego porządny felieton Sprawy bieżące. Wszystkie publikacje zamieszczane w tych gazetach, z powodu na paradny charakter artykułów, skryba podpisywał nazwiskiem Prus.
Prus, podobizna Stanisława WitkiewiczaRównież w roku 1874 Głowacki związał się z "Kurierem Warszawskim", na łamach którego ukazała się partia siedmiu utworów z cyklu Szkice warszawskie. Ta sama gazeta od roku 1875 zaczęła zamieszczać Kartki z podróży (felietony i reportaże pisane w trakcie licznych wędrówek reporterskich po kraju) oraz Kronikę tygodniową, która wtedy przyniosła Prusowi największą popularność. W artykułach tych poruszał mężczyzna sprawy polityczne, społeczne i moralne, przyciągając czytelników trafnymi spostrzeżeniami oraz odważnymi polemikami.
Kariera felietonisty w kilku czasopismach, którą oryginalnie traktował drugorzędnie (miał stałą pracę kasjera w banku), przyniosła Prusowi znaczne środki utrzymania i czasowo zapewniła stabilizację finansową. Pozwoliło mu owo na zrealizowanie planów małżeńskich. 14 stycznia 1875 roku Aleksander Głowacki wziął ślub z Oktawią Trembińską, daleką kuzynką ze okolica matki. małżonka czuwała od tego czasu nad jego zdrowiem (Prus cierpiał na agorafobię - schorzenie ta była skutkiem pobytu Głowackiego w więzieniu). tandem wcale nie doczekała się własnego potomstwa, natomiast ich przysposobiony potomek męski Emil w wieku 18 lat popełnił samobójstwo z powodu nieszczęśliwej miłości.
W 1876 roku Prus rozpoczął współpracę z czasopismem "Ateneum" (do którego pisał głównie Kroniki miesięczne), natomiast w 1877 z tygodnikiem "Nowiny". W 1882 objął redakcję tej gazety. Na jej łamach zamieścił m.in. dyskusyjny dokument Szkic programu w warunkach obecnego rozwoju społeczeństwa. W w konsekwencji tego czasie rozwijała się jeszcze z większym natężeniem jego działanie beletrystyczna. W roku 1879 Prus wkroczył w dojrzały epoka swojej twórczości nowelistycznej, kto trwał do roku 1885. wcale nie porzucił tymczasem dziennikarstwa. W 1881 roku związał się z "Tygodnikiem Ilustrowanym", i w 1887 z "Kurierem Codziennym". nie można jego opowiadań, nowel, i później powieści była po kiedyś pierwszy publikowana na łamach gazet, z którymi współpracował.
Gdy w roku 1883 prowadzone przez Prusa czasopismo "Nowiny" upadło, pisarza po kiedyś drugi dotknęły problemy finansowe. Poświęcił się mężczyzna wtedy głównie pracy nad powieściami. Prus nawiązał także stałą współpracę z wydawanym w Petersburgu polskim tygodnikiem "Kraj", na obiekt którego pisał Korespondencję z Warszawy. W 1885 roku Prus poznał znanego malarza Stanisława Witkiewicza, kto był wtedy współredaktorem czasopisma "Wędrowiec". za pomocą znajomości z Witkiewiczem, Prus przez krótki godzina zajęty był z "Wędrowcem", na łamach którego opublikował parę nowel i opowiadań oraz pierwszą w literaturze polskiej powieść naturalistyczną - Placówkę.